دریا رفیقمون‌ بود !


 

بسترِ داغ‌ِ ماسه‌ ، بادبزن‌ِ حصیری‌ !
دریا پُر از ستاره‌ ، هزارتا راه‌ِ شیری‌ !
خزر دوباره‌ داغه‌ ، مثل‌ِ تن‌ِ تو ، بانو !
چَن‌تا بهار گذشت‌ از گُم‌ شدن‌ِ تو ، بانو ! 
دریا رفیقمون‌ بود ، تو اون‌ روزای‌ روشن‌ !
نه‌ شب‌ بودُ نه‌ ظلمت‌ ، دریا بودُ توُ من‌ !

دریا من‌ُ صدا بزن‌ ،
تا گُم‌ بشم‌ تو موج‌ِ تو !
بذار از عمق‌ِ گریه‌ها ،
پُل‌ بزنم‌ به‌ اوج‌ِ تو !

برای‌ با تو بودن‌ ، دل‌ می‌زنم‌ به‌ دریا !
می‌رم‌ تا عمق‌ِ آبی‌ ، آخرِ راه‌ِ رؤیا !
تو آخرین‌ ترانه‌ ، منتظرت‌ می‌مونم‌ !
بازم‌ مثه‌ گذشته‌ ، هم‌نفست‌ می‌خونم‌ ! 
دریا رفیقمون‌ بود ، تو اون‌ روزای‌ روشن‌ !
نه‌ شب‌ بودُ نه‌ ظلمت‌ ، دریا بودُ توُ من‌ !

دریا من‌ُ صدا بزن‌ ،
تا گُم‌ بشم‌ تو موج‌ِ تو !
بذار از عمق‌ِ گریه‌ها ،
پُل‌ بزنم‌ به‌ اوج‌ِ تو !

"یغما گلرویی"